معارف مثنوی اردو شرح مثنوی مولانا روم |
س کتاب ک |
 |
ہیں بیا اے جانِ من در شہرِ من در کنارم ہیں بیا اے مہرِ من اشکہائے درد می گرید حسن آتشِ غم بہرِ من سازد حسن یادِ آں ایامِ قربِ تو حسن یاد آید اندریں دشت و دمن مدتے بودم بہ تو در بحر و بر در سفر گاہے و گا ہے در حضر اے تسلی! اخترِؔ مھجور را اے قرارِ ایں دلِ رنجور رادر ذکرِ عزیزم مولوی محمد عشرت جمیل سلّمہ اللہ تعالیٰ ( بی۔کام علیگ) گفت رومیؒ اے حسام الدیں بیا کہ نروید بے تو از شورہ گیا چوں شنا سد جانِ من جانِ ترا یاد دارند اتحاد و ما جرا گر نبودے خلق محجوب و کثیف ور نبودے خلقہا تنگ و ضعیف در مدیحت دادِ معنیٰ دادمے غیر ایں منطق لبے بکشادمے شرحِ تو غیب است بر ابلِ جہاں ہمچو رازِ عشق دارم در نہاں مدحِ تو حیف است با زندانیاں گویم اندر مجمعِ روحانیاں قدرِ تو بگذشت از درکِ عقول عقل در شرحِ شما باشد فضول قصد کردستند ایں گلِ پارہا کہ بپو شانند خورشیدِ ترا چوں کہ اخواں را دلِ کینہ ور است یوسفم را قعر چہ اولیٰ تر است جملہ ایں اشعار کہ منقول بود در بیانِ آں حسام الدین بود جانِ عشرت عشرتِ جانِ من است جانِ او ہر لحظہ مستانِ من است